در دنیای پر از شلوغی و هیاهو، گاهی اوقات خوشحالی در تنهایی به دست می‌آید. پروست در آثارش به زیبایی به این موضوع پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در سکوت و آرامش لحظات را درک کرد. او معتقد است که تنهایی فرصتی است برای کشف خود و لذت بردن از زیبایی‌های کوچک زندگی. در این حالت، فرد می‌تواند به افکار و احساساتش بپردازد و به عمق وجود خود نفوذ کند. خوشحالی در تنهایی نه تنها ناشی از دوری از دیگران نیست، بلکه به معنای آشتی با خود و پذیرش زندگی به شکلی عمیق‌تر است. در این فضا، انسان می‌تواند با طبیعت، هنر و حتی خاطراتش ارتباط برقرار کند و لذت ببرد. پروست به ما یادآوری می‌کند که حتی در تنهایی، زندگی می‌تواند سرشار از شادی و معنا باشد.

الهام گرفته شده از: رمان "تنهایی" اثر نویسنده معروف فرانسوی، مارسل پروست

مولن روژ

<کتاب هر دو در نهایت می میرند>

تنهایی واقعی یعنی آشنای غریب بودن.

کتاب هر دو در نهایت می میرند

-مارکوس اورلیوس ، امپراطور روم-

<هر دو در نهایت می میرند>

شما نمی‌دانید او چه چیزی را تحمل می‌کند!

تنهایی بهتر از فشار بیشتر از طرف کسی است که می‌داند فرد ، خسته است.

چارلی چاپلین

کسی هست که من حقیقی رو بشناسه؟

نمیدونم چرا هر چقدر هم تلاش کنم ، هیچ وقت هیچ کس ازم راضی نیست.

نمیدونم چرا فقط وقتی میتونم توسط بقیه دیده بشم که صد در صد راضی شون کنم.

نمیدونم چرا هیچ وقت کافی نیستم.

نمیدونم چرا نتونستم همه چیزو تموم کنم.

نمیدونم چرا اون موقع همه چیز تموم نشد.

نمیدونم چرا باید ادامه بدم.

نمیدونم چطور ادامه بدم.

نمیدونم کی برای همیشه میرم.

کاش اون شب همه چیز تموم میشد.

کاش هیچوقت خوب نمیشدم.

خیانت نمیکنم :)

فراموشم کنید....

پاسخ داد: کسی که میترسه اما نمیزاره ترسش ، نابودش کنه!

پرسید: چرا؟

گفت: ترس ها از ضعف ها نشات میگیرن و هرکسی که بتونه با وجود ترس ادامه بده و موفق بشه ، واقعا شجاعه!

تماما به شخص دیگری تعلق گیرد، این خاصیت عشق است که نسبت به او داشتم...

پرسید : برای چی؟

جواب داد : چون اگر انتظاراتت رو برآورده نکنن ، کسی که آسیب میبینه ، خودتی!

میتونن در چند دقیقه

استحکام و استقامت ذهن و مغز را از بین ببرن

روح را آزرده کنن

قلب کسی را که از شکستن مصون بود را بشکنند

نفس را بربایند

و موجب نابودی فرد یا افرادی بشن

الان مردم بیشتر دنبال مرگ و بیشتر خواهان خوابیدن هستن.

چون خواب ، مرگی کوتاه است...

کاش نمیرفتین💔😭

کاش تنهام نمیذاشتین💔🥺

لطفا برگردین💔😭

چرا منو با یه قلب داغ دیده تنها گذاشتین💔😭

چطور دلتون اومد حسرت یک بار دیگه دیدنتون به دلم بمونه💔🥺

چرا رفتین💔😭

آیا قلبی که به آن آسیب میزنم ، خود را به من سپرده است؟

آیا به من پناه آورده است؟

آیا من تمام دنیای او هستم؟

آیا با این کار ، او را نابود میکنم؟

قلب من ، همین بود.....

ولی می خواهم فراموش شوم

چه حسرت هایی که بر دلم مانده اند و خواهند ماند.

اگر صادق باشند ، آینه صداقت شان را نشان می‌دهد.

اگر دورو باشند ، آینه روی پنهانشان را نشان می دهد.

کسی نمی‌تواند کاری کند که آینه او را آن طور که نیست نشان دهد یا بخشی از وجودش را طور دیگری نشان بدهد.

سکوت کنه ، به دانش آموز نگه که میدونه تقلب کرده ولی برای همیشه یادش بمونه که اون فرد ، صادق نیست.

یادش بمونه که اون دانش آموز ، فقط زمانی درست رفتار میکنه که بدونه مراقب داره نگاهش میکنه.

بعضی آدما ، دقیقا همون دانش آموزن که تا فکر می کنن آدمی که باید ، حواسش نیست ، رفتارشون عوض میشه.

شاید اون فرد ، به روشون نیاره و حرفی نزنه ولی یادش میمونه.....

قلبم بود....

حسرت نبودن را می خورم و هنگامی که متوجه میشوم ، می‌دانم که ارادی نیست!

من میخواهم پرواز کنم....

می خواهم به خواب بروم....

برای همیشه...

شاید ندانم ولی ضمیر ناخودآگاهم میداند!

و همین کافی است!

به هرگهی که نظر کنی، نورِ عشقِ پاک در دلی روشن می‌ماند و از هر زخمِ دنیا، آرامش می‌سازد.

(جامی)

💔💔

خورشید بی وقفه ، نور خود را به جهانیان می بخشد. 

هر روز با طلوعش ، امید و نشاط را به جهانیان هدیه می کند.

چه خوب است مانند خورشید ، پاک و بزرگ بودن.

چه خوب است لبخند زدن بی منت به دیگران.

خورشید مهربان ، بسیار دوستت دارم و ازت ممنونم که نگذاشتی ما بدون امید بمانیم و در سرما فرو رفته و نابود شویم.

خورشیدم☀️💛

مردم به لبخند بدون نگرانی ، ترس و غم ، احتیاج دارند.

مردم آرامش ، امنیت و ثبات می خواهند. 

باید بتوانند با آرامش و بدون نگرانی سر بر بالین بگذارند.

نیاز دارند از آرامش و رفاه عزیزانشان ، لبخند بزنند.

باید آرامشی باشد که بتوانند به فردایی روشن فکر کنند.

باید نوری باشد تا آینده ای باشد.

چطور میشه عشق در قلبم باشد و از خستگی ، شکستن و غم بگویم!

سکوتی عمیق که سرشار از هزاران احساس است

سرشار از معنی

حمایت

محبت

عشق

احترام

و قدر دانی

من این حس رو تجربه کردم. چند روزی میشد که تبدیل به کسی شده بودم که هست اما نمی‌خواست باشه. این چند روز حالم خیلی بد بود و مدام گریه ام می‌گرفت و دیگه نمیخواستم باشم. امروز غروب به شدت اون حس سنگینی روی قلبم رو داشتم، یکم کتاب خوندم و بعد رفتم توی آشپزخونه و خواستم یکم آب بخورم که نگام به ماه افتاد. ناز تر و درخشان تر شده بود. نشستم رو صندلی و به ماه نگاه کردم. خیال پردازی کردم و با خودم صحبت کردم. وقتی اومدم تو اتاق از پنجره بازم ماه رو نگاه کردم و یهو به خودم اومدم و دیدم چقدر حالم بهتر شده.

اون لحظه یاد حرف کسی افتادم که بهم گفت: برای لذت ها زندگی کن حتی اگر لذت هات کوچیک باشن

حتی اگر از شما بزرگتر باشند!

و برخی قلب ها ، با بیان نکردن کلمات ؛ شکستند.

آنچه را نباید ، می‌گوییم و آنچه را که باید ، نمی گوییم....

در آینه که نگاه می‌کنم،
خودم را نمی‌شناسم؛
نه چشم‌هایم پاکی دارند،
نه لب‌هایم جرأت دعا.

سجاده‌ام را جمع کرده‌ام،
نه از بی‌اعتقادی،
که از شرم.
شرمی که از چشم‌هایم بالا می‌رود
و تا پیشانی‌ام می‌رسد
جایی که باید پیش خدا خم می‌شد…
و نمی‌شود.

احساس می‌کنم دعایم
به سقف نمی‌رسد،
شاید چون دلم
از درون پوسیده،
شاید چون خدا
صدای آدم‌های نجس را نمی‌شنود…
یا شاید…
من باور کرده‌ام که دیگر شنیده نمی‌شوم.

این گناه، این خطا،
هر چه بود، گذشت…
اما من ماندم
و باری از ندامت که سنگین‌تر از هر مجازاتی‌ست.

کاش می‌شد برگردم،
کاش می‌شد دوباره پاک بود،
نه برای مردم،
نه برای قضاوت‌ها،
فقط برای آن نیمه‌ ای از خودم
که هنوز یک گوشه‌ی دور،
از شدت گریه می‌لرزد.

اگر غمگین بودی ، آهسته گریه کن که شادی نا امید نشود.

چارلی چاپلین

پس از كلی فقر، به ثروت و شهرت رسیدم. 

آموخته ام كه با پول...

میتوان ساعت خريد، ولى زمان نه...

ميتوان مقام خريد، ولى احترام نه...

ميتوان كتاب خريد، ولى دانش نه...

ميتوان دارو خريد، ولى سلامتى نه...

میتوان رختخواب خرید، ولی خواب راحت نه...

میتوان قلب خرید، اما عشق نه...

ارزش آدمها به دارایی نیست،

به 'معرفت ' آنهاست.

از مهم شدن...

میترسم...

وقتی شمعی را فوت میکنیم ؛ شمع ، نور و روشنایی و شعله آتشش را از دست می دهد.

و هنگامی که کسی فوت میکنه ، نور و روشنایی و زندگی اش را از دست می‌دهد.

《 فوت 》، با از دست دادن میاد.

وقتی مثل همیشه ، توی آسمان ، دنبال ماه میگشتم ؛ نتونستم پیداش کنم.

صبر کردم...

ماه را دیدم.

مثل همیشه نورانی بود ؛ شاید یکم بیشتر از شب‌های قبل.

نورش زردِ خیلی زیبایی بود.

اما ، یه کم از ماه پنهان شده بود.

گویا ابر ها یا تاریکی شب ، قسمتی از ماه را در بر گرفته بودن.

از دیدن ماه لبخند زدم ولی خیلی زود ، ماه در تاریکی شب ، ناپدید شد.

پس از. مدتی ، دوباره ماه ، نمایان شد.

این بار هم مانند سری قبل ؛ تابان اما قسمتی از آن ، پنهان بود و خیلی سریع در دل شب ، فرو رفت.

باز هم صبر کردم...

قسمت کوچکی از ماه ، نمایان شد و باز هم مانند سری های گذشته.

چند دقیقه بعد ، ماه دوباره نمایان شد و قسمت بیشتری از آن ، نورانی بود.

گویا ماه دارد بازی می کند.

پنهان میشود و مدتی کوتاه ، خود را نشان میدهد.

بی صبرانه ، چشم به آسمان میدوزم تا ماه را ببینم.

بالاخره ابر ها کنار رفتن و ماهِ نیمه ، نمایان شد

ماه ، روشن و تابان ، شاید یک دقیقه ، نمایان بود.

وقتی ماه ، در ابر ها و آسمان شب ، ناپدید شد ، انگار دلم گرفت.

اما باز هم منتظر ماندم...

ماه کاملا نمایان شد .

ابر ها از جلو ماه عبور می کردند اما فقط هاله ای تاریک روی ماه نمایان میشد و بعد ، کنار می رفت.

قبل از اینکه ماه دوباره در دل شب ، ناپدید شود ؛ از خدا خواهش کردم ، ماه نمایان و تابان بماند...

از خداوند ممنونم

ماه تا کنون حتی در هاله ای تاریک هم فرو نرفته است.

ماه ، برای من بسیار ارزشمند است.

من ، عاشق ماه هستم.

نه آدم ها در جایگاهی هستن که قضاوت کنن...

و نه از همه چیز ، آگاه اند...

قضاوتِ آگاهانه ، درد داره ؛

اما قضاوتِ ناآگاهانه ، خیلی بیشتر ، درد داره...

*اسب های مخفی بیمارستان بریار هیل

اما نور و روشنایی روز ، برایم زیاد است

برای منی که در برابر آدم هایی که اطرافم هستن ؛ نقاب می زنم....

نقابی متفاوت با آنچه هستم.

و ماه سمبلِ زیبایی

باهم تفاوت دارند اما هر دو ، فوق العاده هستند

مرواریدی که در تاریکی ، ظهور کرد.

مرواریدِ شب

فکر میکنم صدای قلب ، برای همه آرامش بخش هست.

صدایی که میگوید :

زندگی جریان داره...

من کنارتم....

من هستم...

من مانده‌ام با دلی که هر بار بی‌دفاع‌تر از پیش، به دست نگاه‌هایی افتاد که بلد بودند دروغ را در قالبِ عشق بپیچند.
با ذهنی که شب‌ها زیر بارِ "کاش نمی‌گفتم"، "کاش نمی‌باوریدم"، از هم می‌پاشد.
با چشمی که دیگر نمی‌داند اشکِ مقابلش از درد است یا نقاب…

باور کردن، سخت‌ترین کارِ دنیاست وقتی هزار بار باورت را لگد کرده‌اند.
و بدتر آن‌که… دیگر حتی نمی‌توانی به خودت اطمینان داشته باشی.
نکند این بار هم اشتباه کرده‌ باشم؟
نکند این بار هم چشمم حقیقت را ندیده باشد؟

می‌دانم که آدم‌ها قرار نیست همیشه راست بگویند،
اما کاش…
کاش دست‌کم دروغ را این‌قدر شبیهِ راست نمی‌گفتند.

هر جا رنـجيدم؛

خـــنديدم...

فكر کردند درد ندارد

ضربه هایشان را 

محكم تر زدند...!

#چارلی_چاپلین

 که از سقفش غریبی چکه کرده

 تلاطم های امواج جدایی 

زده کاشونه ام رو صد تکه کرده

برسد روزی که دیگر خسته نباشم،
که دیگر نخواهم تحمل کنم زخم‌های زمان را،
و نفس‌هایم بی‌هیچ اضطرابی،
در آرامشی بی‌پایان جاری شوند.

اما تا آن روز،
چشمانم باز است،
شاهدِ تمام رنگ‌ها و سایه‌ها،
با تمام دردها و شادی‌ها،
و دل‌ام به امید روزی که در آرامش فرو روم،
صبورانه می‌تپد...

اینکه بدونی کسی از ته قلبش دوستت داره و کنارته

حتی اگر به زبان نیاره ؛ با نگاهش و با حضورش ، بهت نشون میده براش مهمی

احساس بدی داره که آدم چنین چیزی رو بخواد و چنین حسی داشته باشه اما مجبور بشه بره داخل دستشویی و گریه کنه تا کسی اشک هاش رو نبینه با این که از ته قلبش میخواد یکی متوجه حالش بشه و یکم دل داریش بده و باهاش راجب ناراحتیش حرف بزنه.

این شرایط رو...

من امشب دارم

کاش یکی بود که بتونم باهاش در مورد ناراحتیم حرف بزنم...

که نگفته‌ها را می‌توان گفت،

ولی گفته‌ها را نمی‌توان پس گرفت!

چه سنگ را به کوزه بزنی

چه کوزه را به سنگ؛

شکست با کوزه است...!

دل‌ها خیلی زود از حرف‌ها می‌شکنند!

حال و هوایم...

افکارم...

ذهنم...

احساساتم...

قلبم...

ناخودآگاهم...

اطرافم...

حصاری برای حفاظت از...

عشق

قلب

روح

جسم

ذهن

خود

و هر آنچه و هر آن کس که برای مهم ، ارزشمند و عزیز هستند

گاهی به آینه خیره می‌شوم و از خود می‌پرسم:
تو کی بودی؟
چرا شدی این‌که حالا هستی؟
چرا خاموشی، چرا دل‌مرده‌ای، چرا این‌قدر از خودت دلسردی؟

من هر روز، با بغضی در گلو بیدار می‌شوم
و شب‌ها را با اشکی پنهان‌تر از سایه‌، به خواب می‌روم...
نه کسی می‌فهمد، نه کسی می‌پرسد،
و نه حتی خودم توانِ پرسیدن دارم.

می‌دانم...
شاید برای جهان، من فقط یک نفر باشم،
اما برای خودم، دیگر حتی یک هیچ هم نیستم.

همه‌ی آن صبوری‌ها، همه‌ی آن لبخندهای ساختگی،
همه‌ی تظاهر به خوب بودن...
همه را کرده‌ام، اما انگار تهِ این مسیر،
هیچ دستی نیست که دستم را بگیرد،
هیچ نوری نیست که از دور صدایم بزند...

من از خودم ناامید شده‌ام...
نه از دنیا، نه از آدم‌ها،
بلکه از کسی که قرار بود تکیه‌گاهم باشد:
خودم...

و چه دردی دارد،
وقتی حتی خودت هم دیگر به خودت باور نداری...
وقتی نگاهت، خودت را هم سرزنش می‌کند،
وقتی قلبت، دیگر تپیدن را نه برای زندگی، که فقط برای زنده‌ماندن ادامه می‌دهد...

کاش کسی می‌فهمید،
کاش کسی یک لحظه، فقط یک لحظه،
با عمقِ نگاهِ من، این تاریکی را می‌دید...

تلاش می‌کنم و بلند می شوم.

بلند می شوم اما به سختی.

بلند می شوم اما خسته ام.

چشم هایم ، خالی از امید هستند....

لب هایم ، ترک خورده اند.....

صورتم ، بی جان است.....

شانه هایم ، افتاده اند....

کمرم ، خم شده است....

زانو هایم ، لرزان اند....

پاهایم ، توانی ندارند.....

دیگر توان ایستادن ، ندارم.

تلاش می‌کنم بایستم ؛ نه محکم ، بلکه ، فقط ، بایستم.

سرم را بالا می گیرم.

ناگهان.....

تمام توانم ، فرو می پاشد.

زانو هایم ، آشکارا می لرزند و پاهایم ، وزنم را رها می کنند.

در یک لحظه ، به زمین می افتم.

دیگر توانی برای ادامه دادن ندارم....

شاید روزِ رفتنِ من ، نزدیک باشد....

شاید....

چقدر دل باید بزرگ باشد، که این همه درد را تاب بیاورد،
چقدر دل باید قوی باشد، که این همه بی‌تفاوتی را به خود راه دهد،
و من هر روز شاهد این فداکاریِ بی‌صدا،
هر روز عاشق‌تر می‌شوم از این قلبِ ابرومندم...

تنها می‌نشینی در کنج سکوتی بی‌انتها،
با دلی که نه زخمی‌ست،
نه عاشق،
نه امیدوار...
بلکه فقط خسته است.

خسته از بودن،
از وانمود کردن،
از لبخندهایی که پشتشان،
هیچ نوری نیست...

دل، وقتی خسته می‌شود،
نه به رفتن می‌اندیشد،
نه به ماندن،
بلکه در میانه‌ای گم می‌شود،
جایی میان گذشته‌ای که سوخته،
و آینده‌ای که نمی‌خواهد آمدنش را بشنود.

دل‌خستگی، شبیه پاییز است؛
آرام، غمگین،
و بی‌ادعا فرو می‌ریزد،
بی‌آن‌که کسی بفهمد
چقدر برگ،
چقدر رؤیا،
از شاخه‌های روحت افتاده‌اند...

• دلم ز عشق تو مگر جدا شود؟ زان خوشه که بی‌تو نه به دست آید راهی.
• تو دانی که چه گویی با دلِ ما، عشق پاک است گرچه در لباسِ دنیا پنهان است.

دل به امیدی بسته‌ام،
اما تنهایی چنان سهمگین است که گاهی جان به لب می‌آید،
کاش دستی بود که در این تاریکی بگیرد دستم را،
کاش صدایی بود که در میان سکوتِ شکست‌ها، مرا به ادامه دادن ترغیب کند.

اما هیچ‌کس نیست،
و من مانده‌ام و این خستگی عمیق،
که شاید تنها راه رهایی‌اش، تاب آوردن است…
تاب آوردن تا روزی روشن‌تر، فرا رسد.

اولین باری که بی دلیل ، استرس گرفتی...

اولین باری که بی دلیل ، گریه کردی...

اولین باری که کسی اعتمادت را شکست...

اولین باری که شکستی...

اولین باری که کسی وارد تنهایی ات شد و دستت را گرفت...

اولین باری که عشق را تجربه کردی...

اولین باری که با شادی عزیز ترین فرد زندگیت ، قلبت پر کشید و لبریز از شادی شد...

اولین باری که با غم او ، دنیایت ویران شد و قلبت شکست...

اولین باری که با شکسته شدن عزیزانت ، شکستی...

💔💔💔💔

آدم گاهی خسته می‌شود از این بازی بی‌پایانِ “خوبم، ممنون.”
از تظاهر به آرامشی که نیست...
از نقابی که لبخند را وام گرفته تا دلش را پنهان کند.

و این دردناک‌ترین نوع تنهایی‌ست؛
وقتی در میان خنده‌هایت، هیچ‌کس صدای شکستن دلت را نمی‌شنود.
آدمی که خودش را خوشحال جلوه می‌دهد، همیشه خوشحال نیست…
او فقط بلد شده است غمش را جایی در سکوت دفن کند؛
در دل شب،
در گوشه‌ای از اتاق،
یا در میان شعرهایی که هیچ‌کس نمی‌خواند.

کاش می‌شد یک‌بار، فقط یک‌بار،
بی‌هراسِ قضاوت،
گریه کرد و گفت: "من خوب نیستم..."

اما اگر کارهای دیروز را نمیکردم عقل امروز را نداشتم.

-افلاطون-

ولی الان ، به خودم میگم مهم نیست ، اهمیت نداره و واقعا هم همین طوره

دیگه برام مهم نیست اون افراد چی راجبم فکر می کنن ، چه بهم می گن و چه کاری انجام میدن .

حالا میتونم از خودم حفاظت کنم و اجازه ندم اون افراد ، روم تاثیر بذارن .

چون برام ارزشی ندارن و دلیلی نداره حتی یک لحظه از وقتم را براشون ، تلف کنم .

آدمایی هستن که لیاقت یک لحظه وقتِ دیگران را ندارن ؛ چه برسه به اینکه کسی بهشون اجازه بده روش تاثیر بذارن ، برنجوننش و خُردش کنن .

بنظرم ، اگر به کسی که شایستگی وقتت را نداره ، اجازه ندی وقتت را بگیره ؛ زندگی راحت تر میشه ؛ صبرت برای چیزای مهم ، تحلیل میره ؛ تحملت برای چیزای مهم تر ، صرف میشه ؛ وقتت برای کسانی میمونه که برات مهم و عزیز هستن و تمام زندگیت ، میشه عزیزانت و افرادی که برات مهم هستن .

جهانی‌ست پر از سردگرمی؛
آدم‌ها لبخند می‌زنند،
اما نگاهشان بوی وداع می‌دهد.

من اما دیگر تاب این نوسانِ مدام را ندارم.
نمی‌خواهم نیمه‌دوست باشم،
نیمه‌مانده، نیمه‌رفته...
نیمه‌زنده در میان خاطراتِ ناتمام.

می‌خواهم بال‌هایم را – این پرهای خاک‌خورده‌ی امید –
از غبار تردید بتکانم
و پر بکشم…
نه برای رسیدن، که برای رهایی.

رهایی از هر آن‌چه نگاهم را زمین‌گیر کرد،
از هر صدایی که سکوت را شکست،
بی‌آنکه چیزی بگوید.

بگذار بروم…
در بلندای آسمانی که هیچ‌کس دستش به من نمی‌رسد،
جایی که نه قضاوتی هست، نه انتظاری،
فقط منم و پرواز…
و شاید، آرامشی که سال‌هاست گمش کرده‌ام.

ولی زشته یه بدی هایی

بی جواب بمونه

چقدر دلم می‌خواهد یک بار، فقط یک بار،
با کسی بی‌پرده بنشینم و بگویم،
بگویم از تمام شکست‌ها،
از تمام آن لحظه‌هایی که خطا کردم و دلم شکست،
از آن تاریکی‌هایی که در قلبم جا خوش کرده‌اند.

اما هر بار که دهانم باز می‌شود،
کلمات می‌میرند،
و سکوت می‌شود پناه امنِ رازهای نهانم.

می‌ترسم، می‌ترسم که اگر بگویم،
تمام آن‌ها که دوستشان دارم،
از من روی برگردانند،
یا بدتر، من را همان‌گونه که هستم نبینند.

اما چقدر دردناک است،
این سکوتِ سنگین،
که هر نفس را تنگ‌تر می‌کند،
و دلم را هر روز بیشتر در خود غرق می‌کند.

شاید اگر جرئت کنم،
اگر فقط یک بار صدای شکسته‌ام را به گوش کسی برسانم،
بتوانم بار این گناهِ بی‌صدا را زمین بگذارم،
و خودم را دوباره از نو ببینم.

تو هم گاهی در این سکوت خفه شده‌ای؟
یا فقط منم که به دنبال جرأتِ حرف زدن می‌گردم؟

اما از بین رفتن لبخند هایت ، برایت ناراحت کننده نیست ؛ بلکه خوشحال کننده است...

زیرا لبخند هایت با یاد آوری عشق ، از بین رفته اند.

که لیاقت‌شان در حد مرداب بود!»

پیدا کردن دوستِ خوب ، سخت است...

اما حفظ دوستِ خوب ، از پیدا کردن آن ، سخت تر است

گاهی امیدوار شدن ، سخت است....

اما امیدوار بودن و ماندن ، بسیار سخت تر است

بدست آوردن هردو ، سخت ؛ اما حفظ شان ، سخت تر است