گاهی اوقات ، سکوت کافی است....
سکوتی عمیق که سرشار از هزاران احساس است
سرشار از معنی
حمایت
محبت
عشق
احترام
و قدر دانی
گاهی اوقات ، باید فاصله ای باشه تا خیلی چیز ها ، معنا پیدا کنن
برخی قلب ها ، با بیان کردن کلمات ؛ شکستند.
و برخی قلب ها ، با بیان نکردن کلمات ؛ شکستند.
آنچه را نباید ، میگوییم و آنچه را که باید ، نمی گوییم....
اگر شاد بودی ، آهسته بخند تا غم ناراحت نشود.
اگر غمگین بودی ، آهسته گریه کن که شادی نا امید نشود.
چارلی چاپلین
از دوست داشته شدن...
از مهم شدن...
میترسم...
تا به حال به ارتباط فوت کردن شمع و فوت کردن افراد ، دقت کردین؟
وقتی شمعی را فوت میکنیم ؛ شمع ، نور و روشنایی و شعله آتشش را از دست می دهد.
و هنگامی که کسی فوت میکنه ، نور و روشنایی و زندگی اش را از دست میدهد.
《 فوت 》، با از دست دادن میاد.
(امشب میخواستم یه پست دیگه بزارم ، ولی با نگاه به آسمان ، نظرم تغییر کرد.)
وقتی مثل همیشه ، توی آسمان ، دنبال ماه میگشتم ؛ نتونستم پیداش کنم.
صبر کردم...
ماه را دیدم.
مثل همیشه نورانی بود ؛ شاید یکم بیشتر از شبهای قبل.
نورش زردِ خیلی زیبایی بود.
اما ، یه کم از ماه پنهان شده بود.
گویا ابر ها یا تاریکی شب ، قسمتی از ماه را در بر گرفته بودن.
از دیدن ماه لبخند زدم ولی خیلی زود ، ماه در تاریکی شب ، ناپدید شد.
پس از. مدتی ، دوباره ماه ، نمایان شد.
این بار هم مانند سری قبل ؛ تابان اما قسمتی از آن ، پنهان بود و خیلی سریع در دل شب ، فرو رفت.
باز هم صبر کردم...
قسمت کوچکی از ماه ، نمایان شد و باز هم مانند سری های گذشته.
چند دقیقه بعد ، ماه دوباره نمایان شد و قسمت بیشتری از آن ، نورانی بود.
گویا ماه دارد بازی می کند.
پنهان میشود و مدتی کوتاه ، خود را نشان میدهد.
بی صبرانه ، چشم به آسمان میدوزم تا ماه را ببینم.
بالاخره ابر ها کنار رفتن و ماهِ نیمه ، نمایان شد
ماه ، روشن و تابان ، شاید یک دقیقه ، نمایان بود.
وقتی ماه ، در ابر ها و آسمان شب ، ناپدید شد ، انگار دلم گرفت.
اما باز هم منتظر ماندم...
ماه کاملا نمایان شد .
ابر ها از جلو ماه عبور می کردند اما فقط هاله ای تاریک روی ماه نمایان میشد و بعد ، کنار می رفت.
قبل از اینکه ماه دوباره در دل شب ، ناپدید شود ؛ از خدا خواهش کردم ، ماه نمایان و تابان بماند...
از خداوند ممنونم
ماه تا کنون حتی در هاله ای تاریک هم فرو نرفته است.
ماه ، برای من بسیار ارزشمند است.
من ، عاشق ماه هستم.
شیطان را قضاوت نکنید!
نه آدم ها در جایگاهی هستن که قضاوت کنن...
و نه از همه چیز ، آگاه اند...
قضاوتِ آگاهانه ، درد داره ؛
اما قضاوتِ ناآگاهانه ، خیلی بیشتر ، درد داره...
خورشید و روز را دوست دارم....
اما نور و روشنایی روز ، برایم زیاد است
برای منی که در برابر آدم هایی که اطرافم هستن ؛ نقاب می زنم....
نقابی متفاوت با آنچه هستم.
خورشید همواره سمبلِ زندگی ، امید ، حقیقت و ایمان است
و ماه سمبلِ زیبایی
باهم تفاوت دارند اما هر دو ، فوق العاده هستند